Lord of the shirts.. (a 4Trails tail)

Meestal beginnen dit soort verhalen in kleine dorpjes met lieflijke ronde huisjes verscholen in een heuvelachtige omgeving, waar kleine dwergachtige wezens met grote voeten dromen bij een knapperend hardvuur van verre avonturen. Dit verhaal begint in een naar zweet en goedkope douchegel ruikende kleedkamer van de lokale atletiek vereniging. Ik kom net onder de zeer verdiende warme douche vandaan. Met de ene hand hou ik mijn handdoek vast bij mijn middel. Met de andere maai ik door de stoomwolken een pad naar de kleedbankjes. Daar hoor ik de grote jongens praten over oude en nieuwe uitdagingen.

“De 4trails is een 4 daagse prestatieloop dwars door de duitse, oosterijkse en zwitserse alpen, bijna elke dag een marathon maar dan met gigantisch veel hoogte meters.” Ik hoor het en kan het bijna niet geloven. Ik zit pas bij de vereniging en mag met deze jongens mee lopen. Daar vertelden ze me eerder over al die marathons maar dit slaat alles. Dit is gekken werk. Dit is fantastisch.. een geweldige uitdaging.. een “Extrem lauf”. Ik hou me stil, veeg met mijn handdoek snel achter mijn oren en trek in een hoekje mijn korte broek met bretels aan.. ik luister.

Trainer vertelt over zijn 60 van Texel. Naast hem zit een man met veruit de meeste ervaring. “Zeg Chef is dit niet vergelijkbaar?” Chef krapt over zijn kalende hoofd en zucht diep. Dit is wel even wat anders, vergelijkbaar met de K78, de befaamde swiss alpine. Penn begint te juichen. “Juist dan moeten we dit doen. Dit is toch helemaal geweldig!”. Chef knikt: “het is een onbeschrijvelijk gevoel als je door de finish gaat en dan eindelijk dat finisher-shirt aan kunt trekken”. Ik sta op het punt om mijn tas te pakken en naar huis te gaan. Ik aarzel.. zoveel enthousiasme is gewoon aanstekelijk.

Op de weg naar huis klinken zijn laatste woorden door mijn hoofd: “finisher-shirt”. Je ziet ze soms wel eens lopen. “I finished the Antarctic Marathon”, ofzo iets. Dat maakt indruk. Ik weet natuurlijk dat mijn uitdagingen op een ander niveau liggen maar voor deze mannen ligt dat anders. Binnen een paar weken besluiten nog drie lopers uit mijn loopgroep om mee te gaan. Boss zorgt voor de kleding. Vos en Willem lopen ook mee. Het genootschap van de shirts is compleet.

In de weken erna zie ik ze trainen. Ik hoor de verhalen over de waanzinnige trail door de vrieskou in Renesse, de 60 van Texel, de volledige Koning van Spanje in Gulpen (zie ook: http://wp.me/p2AmkQ-iv) en de 50 km lange Veluwetrail. Voor mij zijn het slechts dromen. Voor hun is het de keiharde werkelijkheid in de voorbereiding naar het absolute hoogtepunt van het jaar, de 4Trails. In mijn gedachten zie ik de alpen met besneeuwde onbegaanbare toppen. Ook zie ik beren op de weg. Geheel ten onrechte want er is al zeker 50 jaar geen beer gezien in de alpen.

Een paar weken voor de start loopt Penn een blessure op. Hij neemt verplicht rust om zo toch op tijd klaar te zijn. Maar het ziet er niet goed uit. Op een zondagochtend mag ik weer rennen met de grote jongens, dit keer een lange duurloop dwars door de hei en bossen van de Veluwe. Ik zie dat Willem het lastig heeft. Het vele trainen in combinatie met loei zware trails eisen zijn tol. Hij zwijgt en ploetert door. Zal het genootschap van de shirts op weg naar de bergen van Garmisch uit elkaar vallen?

Op een donderdag training valt het doek voor Penn. Geemotioneerd beseft hij dat zijn blessure tegenvalt. De specialsten geven hem het advies om het rustig aan te doen. Hij krijgt een brace zodat hij langzaam weer kan opbouwen. De 4Trails moet hij voorbij laten gaan. Willem herstelt in stilte van de ontberingen en besluit dat hij gewoon mee gaat. Penn neemt wellicht de lastigste beslissing. Hij gaat niet lopen maar gaat wel mee. Het genootschap van de shirts gaat als team de uitdaging aan. Ze gaan op weg.. Op weg naar Duitsland, Garmisch Partenkirchen.

Bij aankomst zien ze de besneeuwde toppen van de alpen schaamteloos aan het horizon liggen. Het tentenkamp is snel opgezet. De startbewijzen worden opgehaald. Hier wordt het genootschap bij aankomst “die Boss groupe” genoemd. In hun stralende wit rode shirts zien ze er professioneel en strak uit. Penn krijgt het startbewijs en de 4Trails sporttas. Met een dubbel gevoel levert hij hem gelijk weer in. De organisatie is verbaasd en accepteert noodgedwongen zijn verhaal. Topsport is hard. Zijn naam wordt geschrapt van de lijst. De eerste afvaller is een feit. Hij zal zeker niet de laatste zijn..

De sfeer in het tentenkamp is uitstekend. Het genootschap van de shirts heeft zich optimaal uitgerust met camper en toegewijde verzorger/chauffeur. Iedereen bereidt zich op zijn eigen manier voor op de helse tocht, die de volgende ochtend zal starten. Waar de een veel grapjes maakt en uitbundig praat met iedereen, daar zonderen anderen zich meer af. Ondertussen praat iedereen enigsinds gespannen over de volgende ochtend en over het fel begeerde finisher shirt.

Bij de start staan ongeveer 500 mannen en vrouwen te trappelen van ongeduld en met strakke koppies te wachten op het eerste schot. Dan storten ze zich in een onbekend avontuur, 36 kilometer van Garmisch-Partenkirchen (bekend van inderdaad.. dat sfeervolle kroegje wat op nieuwsjaardag zo gezellig is) naar Ehrwald met 6 zware klimmetjes. Gewapend met stokken, niet gemaakt door elfen maar gewoon van carbon, hebben ze net even dat extra beetje stabiliteit en vermogen, noodzakelijk voor de stijle trajecten. Penn positioneert zich eerst bij een rustpost halverwege. Daar ziet hij slechts glimlachende gezichten. En later staat hij een paar kilometers voor de finish te genieten aan de rand van een single track.

Als eerste ziet hij duidelijk herkenbaar aan zijn wat brede loopstijl Vos aankomen lopen. Nog steeds opgewekt en schijnbaar moeiteloos loopt hij lachend langs Penn naar de finish. Daarachter komen al vrij snel Trainer. En ook Chef met zijn typische loopstijl, in het circuit ook wel le shuffle du Chef genoemd. En als laatste Boss en Willem, zwaar onder de indruk van de hoogteverschillen in het parcours. De Boss-groupe heeft de eerste dag overleefd. Al Ligt Chef behoorlijk uitgeteld in een stoel. Enorm genoten van de tocht en helemaal stuk.

De volgende dag is Chef weer zo fris als een hoentje, werkelijk niet te geloven dat hij zo snel kan herstellen. Hij maakt weer grapjes alsof hij herstelt is van een kort rondje door het park. Op deze twee dag lopen ze het eerste lange stuk ruim 45km van Ehrwald naar Imst. Deze werkelijk bizarre tocht gaat hun oa. voeren over veel hoogtemeters en besneeuwde hellingen. Hier zullen de meegenomen stokken enorm van pas komen. Het zal hun zo’n 20% meer klimvermogen geven en extra stabiliteit voor op modder, grind, rotsblokken. Tegen het eind van de middag melden Boss en Willem op 3 km van de finish dat ze helemaal stuk zitten. Penn loopt ondanks zijn blessure naar boven om te kijken of hij kan hazen. Gaan ze de tijdslimiet halen? Dat zal een lastig doel blijken, een te lastig doel. Gelukkig besluit de organisatie om vanwege het extreem broeierig en klamme weer de tijdslimiet bij te stellen. Daardoor zullen ze niet uit de wedstrijd worden genomen. Het genootschap van de shirts mag door, op naar de derde dag.. op naar het zo fel begeerde finisher shirt.

In de avond heeft Boss behoorlijk last van zijn grote teen, een bloedblaar onder zijn nagel. Trainer, in zijn vrije tijd doktert hij wat bij, wil even snel naar zijn grote teennagel kijken. Dat doet toch niet zeer.. toch? Hij pakt hem een beetje vast en met een ruk gaat hij eruit, de teennagel dan. “Zo.. nu heb je daar ook geen last meer van!!” probeert Trainer hem op te beuren. Boss schreeuwt het uit. Hoe moet hij nu de 4trails afronden zonder nagel? Het finisher shirt lijkt voor hem verder weg dan ooit. In het basiskamp aan de voet van een onschuldig lijkende bergketen bleef het die nacht nog lang onrustig.

Op dag drie is de teen van Boss verbonden en ingetapet. Hij maakt minder grapjes dan normaal, logisch. Het gaat nog spannend worden. Deze dag van Imst naar Landeck is een kort en simpel dagje van 36 km met maar 1800 hoogtemeters (voor onervaren lezers thuis.. een standaard training door de heuvelachtige bossen van Apeldoorn is gem. 15km met zo’n 180 hoogtemeters). Mazzel is de 11 km lange afdaling aan het einde van deze tocht, alhoewel zonder teennagel.. hummm..

Penn zit een paar kilometers voor de finish te wachten. Een paar buitenlandse lopers geven aan dat een medeloper is uitgegleden in de modder en dringend hulp nodig heeft. Penn snelt naar boven langs een paar mannen van de Bergrettung, die rustig zitten te mijmeren over het weer. Hij treft de inmiddels in shock geraakte Duitser aan, ernstig onderkoelt, kletsnat en een veel te langzame hartslag. Met behulp van de bergrettung, die inmiddels uitgemijmerd waren, werd een dokter gehaald. De man wordt aan het infuus afgevoerd door de helicopter. Hopelijk is hij goed verzekerd.

Mede dankzij de uitstekende verzorging en bemoedigende woorden (waarschijnlijk “rustig an.. rustig an..”) van Trainer heeft de teen van Boss de dag doorstaan. Het genootschap komt moe maar voldaan over de finish. Het is nu snel herstellen voor de monstertocht van de 4e dag. Op naar de Sieger-Ehrung.. op naar Het T-shirt.

De 4de dag is tevens de langste dag. De organisatie heeft vanwege een recente lawine het parcours met 3,5km moeten verlengen. Nu komt deze tocht van Landeck naar Samnaun neer op maar liefst 47,5 km. Het lijkt gekkewerk en dat is het ook. Toch is de Boss-groupe meer dan ooit vastberaden om dit helse karwij te volbrengen. De groep is hecht en zorgzaam naar elkaar. De teamgeest is optimaal.. een voor allen… allen voor een.. je kent het wel..

Vos blijft nog steeds opgewekt en loopt ondanks zijn lichte hoogtevrees (ik krijg al hoogtevrees van al die hoogtemeters) relatief gemakkelijk naar het einde. Glorieus binnen gehaald door de presentatoren, lichtelijk geholpen door finishmatten op 500 meter voor de finish. Kort daarop gevolgd door Trainer. Hij leegde onderweg op zijn eigen medische advies zijn maag inhoud. Dus daar heb je dan ook geen last meer van. Hup beetje zout er in en door… Chef lag na elke tocht bijna tussen 6 planken maar wist zich telkens onvoorstelbaar snel te herstellen. Hij kreeg een prijs voor de fraaiste loopstijl net zoals bij de koning van Spanje in het afgelopen voorjaar. Na bijna 10 en een half uur lopen kwamen Willem en Boss gezamenlijk binnen. Willem had op een van de bergpassen voor het eerst geskied, deze keer op zijn salamons. Hij overwon de bergen en zichzelf. Boss besloot de laatste kilometers te lopen op een overdosis fishermansfriend, welke uiteindelijk op de finishstreep leidde tot een kleine plaatselijke overstroming.

Het genootschap van de shirts was gefinished. De shirts werden overhandigd. Ik hoorde iemand zeggen: “my Precious..”. De donkere wolken boven de bergen waren opslag verdwenen. Uiteindelijk kon meer dan 20% van de lopers de tocht niet volbrengen. De onfortuinlijke Duitser uit de 2e dag is een vrij goede staat gezien op een van de pasta parties. De al gedrukte shirts zijn trouwens vernietigd in het binnenste van een lokale vulkaan.. Niet die van de mannen van het genootschap.. getooid met hun magic glasses en de groene “gerockt/finisher”-shirts, poseerde ze met zeer brede glimlach voor de camera’s. Ik kan niet anders dan deze helden juist vanwege deze foto nu al uitroepen tot “de bigsmilerunners” van 2013. Prachtig!!

Hulde.. Applaus.. en een diepe buiging…

PS. Elke schijnbare vergelijkenis met personen uit de werkelijkheid berust op louter toeval..

6 thoughts on “Lord of the shirts.. (a 4Trails tail)

  1. Geniaal geschreven, mooi gevonden (bij)namen ook en dat in combinatie met de omschrijvingen van loopstijlen en eigenaardigheden van de deelnemers maakt de toevallige gelijkenis met de grote jongens tot een feest van herkenning.

  2. Het is dat het zo’n boekwaardig goed stuk is om te lezen dat ik achter de pc ben gaan zitten om toch een reactie te geven op, naar mijn idee, het best geschreven stukje (sinds ik mee lees). De reactie functie lijkt het op mijn telefoon niet te doen namelijk. Ik hou de veer kort aangezien alles al voor mijn voeten weg is gemaaid maar het is echt een verhaal. Ik zeg: meer van zulks!

  3. Het verhaal is (bijna) net zo mooi als de ervaringen die wij, het genootschap van de shirts, hebben meegemaakt. Volgende keer mag/moet je mee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *