Een beetje inbinden en letten op prestatieverbetering..

Sinds augustus vorig jaar schrijf ik korte stukjes over alles wat ik zoal mee maak met hardlopen en soms ook buiten hardlopen. Ik heb daar buitengewoon veel lol in. Ik kijk daarnaast met verbazing naar de aantallen mensen die deze blogs bekijken. Ik wist niet dat ik zoveel familie en vrienden had. Soms laten die mensen een reactie achter. Het is dan leuk om te lezen hoe medehardlopers het hebben ervaren. En als ze geen reactie achter laten, kan ik soms uit subtiele en minder subtiele toespelingen af leiden dat mensen de blog toch gelezen hebben. Erg grappig..

Nu heb ik voor het eerst licht kritisch commentaar gekregen. Kan gebeuren zou je zeggen. Alleen deze man met scherpe blik heeft me even doen stil staan om waar te nemen wat er gebeurd. Ik wil gewoon even een deel van zijn beeld met jullie delen.

“Ik zou alleen willen toevoegen dat gezien je recente wedstrijden je wat eenzijdig bezig bent. Het lijkt me te veel het extreme opzoeken, alsof je iets aan de wereld te bewijzen hebt. Als de prestatie er ook naar was, zou de wereld wellicht op je letten, maar dat is niet zo. Een beetje inbinden en letten op prestatieverbetering zou wellicht meer vruchten afwerpen, Het is minder glorieus, maar wel effectiever voor prestatieverbetering, als dat is wat je nastreeft. “

Toen ik erbij stil stond, merkte ik inderdaad dat ik af en toe de wereld, of in ieder geval een deel van de wereld wat wil bewijzen. Ik merk namelijk dat ook de hardloopwereld vol zit met ongeschreven regeltjes die de mensen maar voor lief nemen. “Je kan maar 1 marathon in een half jaar lopen” is er zo een. Daar word ik vaak mee geconfronteerd. “Weet je wel zeker dat je die marathon ook nog ga doen?”, “Dat kan toch nooit gezond zijn, al die marathons”. Het zijn goed bedoelde adviezen maar zijn nergens op gebaseerd. Ik ben er van overtuigd dat je met de juiste techniek, wat discipline en een beetje moed zoveel marathons kan lopen als je maar wilt. De bewijsvoering laat ik in deze liever aan anderen over. Maar het jaar is nog jong.. er kan nog van alles gebeuren..

Over het algemeen ben ik nieuwsgierig. Ik ontdek graag mijn eigen grenzen en wordt daar soms door mijn hardloopmaten tot het extreme toe in gestimuleerd. “een grens is eigenlijk een wens om verder te gaan (Loesje)”. Het is interessant om te merken wat er gebeurd na het overschreiden van een grens. Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat opbrengen om telkens maar weer te gaan trainen voor die marathon, zeker in de wintermaanden, voor mij al een veel grotere prestatie is als de marathon zelf. Daar zit de wereld inderdaad niet op te wachten. Alleen mijn trainert en mijn loopmaatjes zitten daar soms op me te wachten.

Gisterenmorgen liep ik met de langeafstandsgroep een mooie lange tocht dwars door een heel mooi gedeelte van de Veluwe. We liepen in een lekker tempo en onderweg waren er voor mij voldoende mogelijkheden om bij mijn veel meer ervaren medelopers eens even te vragen naar prestatieverbetering. Ik ging er namelijk, waarschijnlijk ten onrechte, van uit dat als je maar voldoende blijft trainen, dat je dan alleen maar sneller en beter gaat lopen. Een vriendelijke ervaren medeloper vertelde me dat naast het duurlopen, je eigenlijk ook nog op kracht en techniek moet trainen. Dat je je trainingen eigenlijk best wel kunt en moet aanpassen op de doelen die je je stelt.

Toch fijn als je dan door een heldere lezer met een ander beeld even in een heel andere richting wordt gewezen. Dat is een mooi bijeffect van de blog. Uiteindelijk vind ik het gewoon leuk om te schrijven en dan is hardlopen mijn favoriete onderwerp. Ik bedoel maar wat is er nu mooier om door een van de mooiste streken van Nederland te lopen en daarna het nog eens dunnetjes over te doen door het te proberen te beschrijven in een blog. Even terug naar gisterenmorgen, toen ik met de groep een stukje ging rennen.

We waren belachelijk blij verrast, gezien de tijd van het jaar, dat de zon er nog even door heen kwam. De groep had net even rustig aan gedaan omdat we een plasser hadden. Tja, daar moet je soms toch even op wachten.. Linksaf gingen we met korte passen in een mooi tempo de heuvel op. Het bleek uiteindelijk een wal te zijn. Het door de steile klim beloofde uitzicht bovenop bleek nog mooier dan verwacht. We keken kilometers ver uit over de oude heidevelden van Hoog Buurloo. De hoge nog niet afgegraasde grassen bewogen langzaam in de wind. De hei was amper zichtbaar. De langzaam maar zeker oprukkende vermoeidheid was opeens verdwenen. Vol ontzag hielden we onbewust even in om te kijken naar deze zee van gras.

Tja.. het was een mooi moment.. Dat ik en sommige van mijn medelopers er dan nog een keer van kunnen genieten, is voor mij dan toch het allerbelangrijkste..

2 thoughts on “Een beetje inbinden en letten op prestatieverbetering..

  1. Wat betreft het (onbeperkt) lopen van marathons: ik zou eens aan jouw huisarts vragen wat dat voor effect heeft op het hart. Mijn vrouw heeft vorig jaar diverse hartonderzoeken moeten ondergaan en volgens één van de medici die zei sprak is het leveren van langdurige inspanningen zoals het volbrengen van de marathon-afstand gewoon slecht voor het hart.

    Ik ben het volledige met jou eens dat het genieten van het lopen, van wat je ziet tijdens het lopen en van de omgeving waarin je loopt het allerbelangrijkste is. In ieder geval veel belangrijker dan het opzoeken en overschrijden van grenzen. Hoe uitdagend dat laatste ook zijn kan. Dus blijf vooral genieten en schrijven erover !!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *