Toen wij uit Rotterdam vertrokken, vertrokken wij uit Rotterdam..

Als haringen in een ton staan we al zeker een half uur te trappelen van ongeduld in het startvak aan het begin van de Coolsingel. Iedereen wil, iedereen heeft er ongelofelijk veel zin in. Dit is de marathon van het jaar. Dit is waar velen al een half jaar voor in training zijn. Dit is DE marathon van Nederland. Ik sta wat semi-ontspannen te praten met een paar loopsters van mijn vereniging. Ga ik ook nog even plassen, vraag ik me af terwijl een van hun voor de tweede keer naar de wc zie gaan. Alles wat ik nu kan lozen, hoef ik niet meer te dragen. Mijn vakkundig uit een vuilneszak gesneden hesje is al uit. Het is nog vroeg maar het voelt al warm. Stom trouwens dat ik niet zo mooi groen ABNAmro hesje heb. Ze zijn vergeten om me bij het startnummer de goodybag te geven. En ik ook..

Ondanks de bijna tien duizend lopers kun je met gemak de start zien. Op zo’n groen plateau verrijst Lee Towers. “when you walk through a storm, hold your head up high.. and don’t… don’t be afraid of the dark..”. Eerlijk gezegd ben ik nooit zo fan geweest van Lee maar dit maakt indruk. Al die mensen die uit volle borst meezingen. “Walk on… Walk on… with hope in your heart.. and you never walk alone..” Ik zing mee denkend aan gister. Dat letsel gaat me niet onderuit halen. Ik sta nu hier. Ik ga hem lopen maakt niet uit hoe.. maakt niet uit welke tijd.. Vandaag ben ik wie ik ben en laat me door niets of niemand uit mijn element brengen. “… you never walk alone..”. Rillingen over mijn rug. Prachtig..

Helicopters cirkelen boven de Coolsingel. Het startshot valt en verbazingwekkend wordt niemand geraakt. De ton opent zich en de massa beweegt. Ik denk aan mijn Chi Running workshop van donderdag. Hoe is mijn houding? Beken kantelen.. voorover hellen en gaan. Die workshop kwam precies op tijd. Ik zie langzaam de Erasmusbrug verschijnen. Die lag er natuurlijk altijd al maar nu ik de Coolsingel afdraai zie ik hem in volle glorie. Ik zie de massa in twee banen voor me uit lopen. Prachtig gezicht al die kleuren. Hey.. daar staat mijn trainer.. Geweldig dat hij er is. Zijn wijze woorden echo-en in mijn hoofd..”rustig aan.. rustig aan..”

Wat een publiek. Het staat hier gewoon drie rijen dik. Mijn favorite Rotterdamse neef, die zijn huis openstelde voor me, staat hier ook ergens. Het is kansloos om hem te zien. Ik scan de mensen. Wat een enthousiasme. Wat een sfeer! Respect voor die mensen die op hun vrije zondagochtend hier het komende uur staan te applaudiseren en te schreeuwen. Bij de eerste drinkpost is het een beetje chaotisch. Ik pak drinken voor mezelf en voor mijn medeloopster. Dat is wel het minste wat ik voor haar kan doen. Bovenin de beker zit een afsluitend sponsje met twee drinkgaatjes. Briljant. Daardoor kun je rustig water drinken ipv dat het allemaal over je hardloopkleding klotst. Dat sponsje kun je dan nog gebruiken om je gezicht een beetje af te koelen. Simpel en briljant. Voor mij zie ik een loper het sponsje uit de beker halen en geirriteerd op straat gooien. Ik lach en loop door.

Echt overal staat publiek. Bijna geen enkel deel van het parcours is leeg. Daar zijn Barcelona en Eindhoven niets bij. Rotterdam is leeg gestroomd voor het evenement van het jaar. Die eerste 10 kilometers verlopen super snel. Ik merk dat ik ondertussen in de gewenste techniek aan het lopen ben. Ik loop soepel en geniet van alles wat er om me heen gebeurd. Zo’n marathon is eigenlijk een snelle manier om de stad te zien. Ik zie naast me een fotograaf met veel moeite een foto maken van een loper voor me. Zou dit een Rotterdamse bekende zijn, een zanger (ik herken de beweging van de ellebogen naar achter..) of wellicht een voetballer? Ow.. ik zie het al. Hij loopt op blote voeten. Werkelijk niet te geloven. Alsof het nog niet zwaar genoeg is.. op blote voeten.. Respect.. Idioot maar in een wereld van fanatiekeligen en idioten verdient deze man slechts respect.

Shit. Daar zijn de pacers van 4:00. Ik wil eigenlijk aanhaken maar merk dat mijn medeloopster dat niet kan. Ze blijven wel in mijn zicht. Dus ik haal ze straks nog wel even. Ik heb afgesproken met mezelf om de eerste 20 voor haar te hazen en ik geniet van mijn taak. Gezellig is het ook nog en dankzij haar begin ik nu rustig, dus wat wil ik nog meer. Hey.. daar is nog een AV34 loopster. Dat komt mooi uit, dan kunnen ze lekker samen lopen en ik kan door. Is het niet te vroeg? Nee.. ik zeg dag, zwaai en versnel. Ik zie de groene ballonen een stukje voor me. Blijkbaar zit er nog voldoende kracht in mijn benen en ondanks weer een vernauwing van het parcours weet ik snel aan te haken. Dit is een flinke groep. De vrouw van een fijne collega zou in deze groep lopen. Ik kijk rond en herken haar niet tussen alle witte petjes en blauwe shirts. Ik herken wel een van de pacers van de marathon van Apeldoorn. Mijn favoriete pacer zit er echter niet bij. Ik herinner mij haar commentaar op Facebook: “Zorg dat ik je niet inhaal”. Oei.. dan zit ze waarschijnlijk in de 4:15 groep achter me.

Het maakt niet uit. Ik loop lekker en kan met gemak aansluiten. Het gaat zelfs zo lekker dat ik last krijg van een stijve nek omdat ik continue moet kijken of ze nog achter me lopen. Ik voel me goed en beslis moedig om ze los te laten. De Erasmusbrug komt er aan en misschien is het handig om de wind in de rug vol te pakken. In zo’n groep is toch wat minder. Lekker.. dat het zo goed gaat. De blessure voel ik niet meer en toch denk ik aan dat plekje als ik over de brug ga en de Maas in volle glorie zie liggen. In de schemer met alle lichtjes aan zal dit waarschijnlijk een van de mooiste plekken zijn van Rotterdam. Focus, Berry, Focus.. Denk aan de techniek. Kruin omhoog.. kruin omhoog.. Brug af altijd lekker. Zo dat was de eerste ronde. Nu op naar het Kralingse bos. Op naar de 30 kilometer.

Als ik daar nog lekker loop, dan zit ik goed. Het is bijna niet te geloven maar onder de kubuswoningen staat nog meer volk dan in Zuid. Ik kijk mijn ogen uit. He.. ik hoor een bekend geluid.. “aloha..” Ik draai me om en zie een vent lopen in een groen hawaiaans rokje en blote buik. In Egmond kwam ik ook al zo’n gast tegen (lees ook op http://wp.me/p2AmkQ-6n). Toen was het onder het vriespunt. Op een of andere manier lijkt hij in deze warmte beter op zijn plaats. Hij krijgt met zijn super vocht doorlatende outfit veel bekijks vooral van de dames. Waar zou hij zijn startnummer hebben gelaten? Tepelpiercings? De dames krijgen het er warm van. Want warm is het als ik het Kralingse bos in ga. Door de beschutting van de bomen lijkt het net alsof het hier nog warmer is. Hier zie ik ook al een lopers op de grond liggen en zitten bij een EHBO post.

Shit.. shit.. shit.. ik dacht goed te lopen. Het voelde ook goed, kon de techniek goed vast houden. Daar wordt ik ingehaald door de pacers van 4:00u. Shit.. die zag ik niet aankomen en ik heb het 30 kilometer punt net gepaseerd. En nu? Proberen aan te haken? Ze gaan best hard. Laat maar los. Laat maar gaan. Blijf bij jezelf. Ik slik en loop door. Mentaal is dit niet echt fijn maar ja.. het is niet anders. En oei nu moet ik misschien echt gaan oppassen voor die volgende groep. Nee.. laat los.. loop gewoon je eigen ronde.

De temperatuur begint nu echt te stijgen. De zon breekt door. Dat zie ik ook aan het publiek die zich tegoed doen aan wat alcoholische drankjes. Mijn god.. ik zou nu ook best wel een biertje lusten. Wat doe ik hier? Na deze marathon doe ik het even rustig aan. De vierde in een half jaar. Wat dacht ik toen ik hier aan begon. Eigenlijk best wel stoer. Goed, dan gaan we hem nu uitlopen. Gewoon lekker uitlopen. Op techniek en karakter.. Voor me maakt een jonge loopster een rare beweging en wijkt uit naar rechts. Ik zie nog net hoe ze de pasta van de afgelopen dagen in het grasveldje deponeert. Arme meid. Aan de ander kant schreeuwt een echte Rotterdamse door haar luidspreker: “Zeg meisje, gaat het allemaal een beetje lekkert.. dan..?” Arme meis.. die is echt ziek.. gewoon niet leuk meer.

Om me heen zie ik steeds meer mensen op de grond liggen. Ai.. dat ziet er niet goed uit. Wat een slagveld. De EHBO en politie hebben het er behoorlijk druk mee. Ik zie zelfs dat de wijkagent in blauw een zwabberende loper van de weg af haalt. Waarschijnlijk moet die eerst blazen en daarna krijgt hij wat te drinken. Toch een beetje anders dan op een doodnormale zaterdag avond. Maak er maar een grapje van.. Straks lig je hier zelf. Je mag blij zijn dat je nog gewoon loopt. Ok, het gaat niet hard meer maar toch.. Achteraf hoor ik dat een vriendin op de 39e kilometer flauw is gevallen en door een ambulance is afgevoerd. Sneu.. een half jaar trainen en dan moet je zo de tocht verlaten. Erg balen. Erg sneu. Voor de mensen die zich zorgen maken en zich afvragen of zo’n marathon wel gezond is. Het gaat nu wel weer goed met haar. Ik hoop dat ze snel weer kan en gaat lopen.

De laatste twee kilometer zijn het mooiste begreep ik en het klopt helemaal. Weer terug bij de kubuswoningen staat het gewoon 4.. 5 rijen dik. Niet normaal meer.. de zon schijnt.. In de verte zie ik de golden sky en ik hoor de sweet silver sound of a lark.. De Coolsingel.. de place to be op deze zondag voor de echte hardloper. Dit is kikken.. Dit is helemaal geweldig. Wat ben ik blij. Blij dat ik deze nog even heb meegepakt. Blij dat ik het aangedruft heb. Juichend en zwaaiend loop ik de laatste honderden meters. Wat een sfeer! Ik voel me geweldig. Ik voel mijn borst en besef dat ik blij ben. Als je dit kunt, dan kun je alles aan. Through the wind.. walk on.. through the rain.. Ik wil wat drinken.. een biertje.. nee.. eerst wat water. Nog een paar meters tot de finish. Yes.. nummer 4.

Ok.. nu drinken.. waarom laten ze je zo lang uitlopen? Ik wil drinken. Ah.. daar een jonge vrouw met een paar bekers water. Vertederd kijkt ze me aan. Ik vraag of ik er twee mag. Tuurlijk zegt ze zorgzaam. “Hoe ging het?” Ik antwoord dat ze dat over een half uur nog een keer moet vragen. Ze lacht en praat een beetje tegen me. Ik hoor haar amper maar het leidt me wat af. Ze zegt dat ik gewoon rustig kan blijven staan. En als ik wil mag ik ook nog een bekertje water.. als ik wil.. Ik wil een knuffel. Ik neem het water aan, lach naar haar.. en loop toch maar door..

Bijna alle lopers van AV34 zijn al binnen, behalve mijn loopmaatjes van het begin. Die komen later tevreden binnen. Een paar hebben het zwaar gehad na de 60 van texel twee weken geleden. Het is werkelijk niet te geloven. Stelletje fanatiekelingen. Ik voel me er thuis bij. Dit is mijn team en ik ben er trots op. “Kom.. naar buiten een biertje drinken” Lachend loop ik mee. Ik ben moe maar voel me goed. Gezellig in de stralende zon praten we nog na over de geweldige ervaring. Vrijwel iedereen zit er ongeschonden bij. Ook de trainer lijkt tevreden en vraagt me vriendelijke en toch dringend of ik me nu gewoon ga gedragen en lekker met de groep mee ga trainen voor de volgende marathon in het najaar. Ik knik.. en onder de tafel kruis ik mijn wijs en middel-vinger..

Later weer terug op mijn logeerplek, voor dit weekend mijn thuis, geniet ik in bad met een bordje pasta van gisteren na. Na een klein dutje in het warme water voel ik me helemaal ok. Bij het avondeten praat ik uitgebreid, enthousiast en opgelucht. Ik had deze tocht gewoon nodig. Mijn neef heeft spierpijn van een potje tennis maar tot grote tevredenheid van zijn vrouw durft hij niet te klagen. In de auto op de weg terug naar Apeldoorn kijk op de Maasboulevard in de spiegel. De maas ligt er kalm bij. De stad is verlicht en de sky line ziet er geweldig uit. Prachtig! Rotterdam en de Rotterdammers hebben mijn hart gestolen. Ik voel mijn benen maar mijn blessure voelt een stuk beter. Ik zie de zon achter de Euromast onder gaan. Ik zet op mijn Iphone nog maar eens dat nummer aan en zing uit volle borst mee. “You never walk alone… al-one..”

7 thoughts on “Toen wij uit Rotterdam vertrokken, vertrokken wij uit Rotterdam..

  1. Geweldig leuk en herkenbaar geschreven. Relativerend naar mijn 10 km. Dat rijendik publiek wat overal staat en blijft roepen. Top motivatie! Bedankt voor de water tip. Het sponsje lag er bij mij ook snel uit en guess what…overal water behalve daar waar nodig. Rotterdam is fijn. Organisatie ook. Vond uitloop wat lang en bij de 10 km was 2 x wandelen nodig (doordat lopers weer samenkwamen) Mooie prestatie in dit slagveld. Neem wat rust, blijf blessurevrij en knal binnenkort weer de volgende loop ertegenaan. Iedereen weet dat dat niet lang zal duren. Groetjes Jaimy

    • Hahaha.. Ja.. Maar toch niet verder vertellen.. 😉 Rotterdam was inderdaad super.. Ben blij dat jij dat ook hebt ervaren. Wat wordt jou volgende loop?

      • Enige inschrijving is nu voor 5 mei de 5 km in Breda (haagse beemdenloop) proberen onder de 30 min.
        Ik zit te denken aan (sep?) 10 km Tilburg Ten Miles mijn tijd verbeteren en (okt?) Bredase Singelloop de 15 km proberen (daar nu voor trainen). November denk weer meedoen in Tilburg (warandeloop). Die laatste 2 al 5 km vorig jaar gedaan. Afijn..na al die verhalen over Rotterdam lijkt me een marathon daar, over een paar jaar, wel geweldig zeg..tenzij er nog iets mooiers is. Ik bouw langzaam elk jaar wat meer km’s op. Nu net jaartje bezig

  2. Mooi verslag! Ik genoten van a-z… Ik hield al van Rotterdam en nu nog meer :-). Helemaal bevestigd in mijn voornemen om volgend jaar voor ’t eggie mee te doen.
    Voor mijn doen vloog ik en ik zette een nieuw pr neer van 54:44… helemaal blij dus!!
    Geniet van je geleverde prestatie!!

    • Toemaar volgend jaar voor het echt.. Leuk.. Hou je me op de hoogte van de voortgang? Lijkt me leuk om dat traject weer een beetje mee te maken.. Rotterdam is inderdaad super..

  3. Dat was mijn insteek en plan al… 2014 word ik 40 en loop ik marathon in mijn geboortestad!

  4. Hoi Berry, ik heb inmiddels enkele van je blogs gelezen. Ik heb mijn startbewijs aan de juiste persoon verkocht. Succes en wie weet tot volgend jaar in Rotterdam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *