Viva Barcelona!!

Met erg veel moeite en slaperige ogen kom ik uit mijn bed. Mijn benen voelen alsof er een trein over heen is gereden. Ik heb honger. Nee, ik heb dorst. Ownee, ik heb honger en dorst. Ik wil soep.. Een biertje.. last van mijn schouder. En mijn coördinatie is ook niet meer het je van het. Ik stoot mijn toch al pijnlijke voeten tegen de poot van de bank. Au, het valt allemaal nog niet mee.. Heb ik me laten gaan in een wild en typisch Catalaans stapavondje? Nee.. Pak um beet 4 uur geleden liep ik over de finish van de Marathon van Barcelona..

Zaterdag moest het startnumer opgehaald worden. Bij de rand van de olympische heuvel was een gigantische beurs ingericht. Op het plein speelde een leuk bandje. Dat was niet voor niets. De slingerende rij om naar binnen te komen was zeker 300 meter lang. De Efteling is er niets bij. Maar ja.. Het weer was niet verkeerd en het is dat het hardlopen centraal staat want anders had een biertap hier niet misstaan.

En ach time flies.. Weldra stonden we binnen. Wat denk je? Extreem rustig, geen rijen voor het startnummer, geen rijen voor het tshirtje.. Gewoon lekker direct geholpen worden en daarna naar de expo. Fantastisch wat een spullen, hebbedingetjes. Ik leg met veel passie bij zo’n stand uit wat de voordelen zijn van barefoot running. Onderbreekt de fivefingers dame me in vloeiend nederlands. Nederlanders.. De Chinezen van Europa.

Ik struikelde hier over de nederlanders. Normaal gesproken niet helemaal mijn ding. Nu voelt het echter als thuis zoals de hele stad dat al een tijdje voelt. En toch was ik nog steeds gespannen. Ok, ik was hier dan wel en natuurlijk loop ik dan ook die marathon. Maar de voorbereiding was niet optimaal. Het understatement van het jaar of de eerste smoes voor het al eerder genoemde treingevoel.

De start was Zondagochtend om half 9. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat een Spanjaard dit bedacht heeft. Maar goed.. Dus op tijd naar bed en vroeg er uit. Barcelona had een fris begin van de morgen bedacht, een flinke regenbui. Oke, dan toch maar de lange broek en dat ondershirtje. In dat geleende oranje shirtje van de marathon van Amsterdam 2005 zag ik er best acceptabel uit. Dus ik was er klaar voor. Nou ja, klaarder dan dit ging het niet meer worden.

Wat een mensenmassa op de placa de Espana! Zeker meer dan 20.000 lopers die zich redelijk gedisciplineerd in het startvak wurmen. WTF, mijn pacers van 4uur staan in het volgende startvak. Daar gaat mijn strategie, dan maar eigen tempo. Dat is wellicht ook wel weer een keer een interessant experiment.

Bij de start gaat “viva Barcelona” keihard door de speakers. Rillingen over mijn rug. Voor het eerst dit jaar niet van de kou. De menigte zet zich langzaam in beweging, de poncho’s en vuilniszakken vliegen door de lucht naar de dranghekken aan de zijkant. Het begint.. Eindelijk, het begint!! Ik mag..

Ondanks de miezerige regen staat er flink wat publiek. Het eerste stuk is direct best wel zwaar. Je ziet het amper maar het loopt licht omhoog. Je voelt het wel. Bij het stadion van de lokale FC bereiken we ook gelijk het hoogste punt van de loop.. Valt trouwens best wel mee dat stadion, beetje zoals de ArenA. Ownee, dit is waarschijnlijk het trainingsveld. Die joekel daarachter is het Camp Nou. Oei.

Het komende deel is flink heuvelachtig.. Maar ik loop lekker dus wat zal het. Ik geniet van het publiek wat al behoorlijk enthousiast staat aan te moedigen. “Vinga Berry!!”, prettig.. erg prettig.. Zie ondertussen Pierre van Hooijdonk tussen de mensen staan. Ik krijg de neiging om “hey Pi-air” te schreeuwen maar hou me in. Vandaag is het de omgekeerde wereld. Helaas ziet hij me niet staan..

De Catalanen langs de kant zijn fantastisch. Ze schreeuwen oa. “vinga champione”. Sommigen blijven maar klappen en aanmoedigen. De opzwepende trommels doen het ook lekker. Dan moet je gewoon wel even meedoen, dat gaat niet anders. En als ze dat zien, dan gaan ze helemaal los.. Ik kan je zeggen dat die glimlachen, dat gejuich en geschreeuw, die enthousiaste blikken je meer energie geven dan zo’n gelletje..

Het wordt tijd voor wat site seeing. Eerst door de altijd bijzondere Gran Via, daarna langs het prachtig ontworpen Pedrera en daarna om de Sagrada Familia. Die Gaudia, briljant, hij begreep het wel. Prachtig, eigenlijk beetje jammer dat het constant in de stijgers staat, nog wel eventjes.. mogelijk nog tot 2030.

Goed terug naar de loop. Aan de andere kant van de weg komende de wat snellere lopers me al tegemoed, the lucky ones.. Het is daar trouwens stukken gezelliger dan deze kant, meer muziek en publiek. Duidelijk gedaan om te motiveren. Ook staat aan die kant het halve marathon punt. En och, daar zie ik ook de pacers van 3:45 voorbij snellen. Ja, die andere kant is echt de place to be.

Dit is ook het een na laatste stukje heuvelop. Nu de bocht om en terug meer dalend. Fijn.. Lekker, al had ik verwacht dat het nog meer zou dalen. Toch lekker.. Ik ben al op de helft, 1:54.. Prima. Kijk die gasten aan de andere kant toch eens ploeteren.

Die pacers van 3:45 zijn trouwens in geen velden of wegen meer te bekennen. Tjonge, is dat even een tegenvaller. Wellicht bij het volgende stuk waarbij we langs elkaar lopen. Ik voel mijn benen trouwens wel een beetje. Dat mag ook wel na 25, 26 km. Ok, daar zijn weer lopers aan de andere kant. Ik zie al snel die fijne pacers. Oei, is dat een goed teken? Nou ja, ik heb wat speling en ik heb niet veel keus.. door…

Op het keerpunt vlakbij de Placa de les Glories is het weer super gezellig en een drukte van belang. Ik merk dat ik behoefte krijg om meer te drinken en te eten bij de posten. Straks maar even rustig langs die 30km post, even rustig een banaantje pakken.

Dat banaantje ging er wel in. Ik kon er niets aan doen maar moest gewoon even een momentje rust pakken. Het lijkt wel of het steeds licht heuvel op blijft gaan. En hier langs de kust heb ik wind tegen. Wind? Weet je het zeker? Waar komt die wind dan opeens vandaan?

Ik ben dan ook blij als ik de kust achter me mag laten. Het lopen gaat dan al niet echt soepeltjes meer. Ik begin echt af te tellen. Ah.. De Arc de Triomf.. Geweldig mooi om hier onder door te lopen. De lokale bevolking is hier weer massaal aanwezig. Dat geeft me net weer wat energie. Al weet ik ook dat het maar even zal helpen.

Ik begin naar de finish te verlangen, wat warm eten, een douche.. Maar ik moet nog best wel een eind. Daar is de Colom, met het standbeeld van Columbus. Nu nog ietsje meer dan 2 km, dat moet toch wel te doen zijn. Ik begin me iets te herinneren van een lichte stijging bij de finish. Shit.. Welke onverlaat heeft hier die langzaam stijgende, laatste beetje energie opslurpende en benen brekende heuvel neer gelegd?

Dat kan niet waar zijn. Ik merk dat mijn benen het nu echt gaan begeven. Wat zal ik doen? Doorlopen totdat ik er bij neerval of nu rustig an en straks redelijk stoer over de finish? Mijn benen kiezen voor de laatste optie. Ik ga even wandelen. Het gaat niet anders.

Nog een km-tje.. Goed, dan moet het nu gebeuren. In mijn kleine teen zit nog wat energie. Daar doe ik het dan maar mee. Naast me lopen 6 mensen met de Catalaanse vlag. Het publiek gaat helemaal los. Ik drijf er op mee. En ach.. Er zit nog best wat energie in, gelukkig maar. Ik baal even omdat ik zie dat ik de 4 uur grens ben gepasseerd. De pacers van 4 uur hebben me blijkbaar stilletjes ingehaald. Niet lang om me te verbazen. Ik mag over de finish. Waar is het drinken? Ik wil zitten. Ik ben moe. Ik ben kapot.

Met een medaille van 2kg om mijn nek denk ik nog terug aan Eindhoven (geniet mee op: http://wp.me/p2AmkQ-1w) en Apeldoorn (bibber ook op: http://wp.me/p2AmkQ-8c). Daar liep ik met gemak onder de 4 uur en dat voelt toch anders dan nu. Ik ben moe, beetje gesloopt. Weiger alweer te denken aan Rotterdam.. Het viel nog niet mee. Te snel gestart, het ego was weer groter dan de chi. Weten we dat ook weer voor de volgende keer. Maar wat een ervaring! Wat een sfeer! Wat een parcours! Wat een publiek, helemaal geweldig die Catalanen! Wellicht tot volgend jaar… Viva Barcelona!!

6 thoughts on “Viva Barcelona!!

  1. Gefeliciteerd! Toch mooi wel even gedaan daar in Spanje. 4 uur lopen…da’s gewoon een halve dag werken man.. en dat hardloop jij. Respect. Rotterdam schijnt ook mooi te zijn 🙂

  2. Gefeliciteerd met je prestatie! Leuk om te lezen hoe het is geweest zondag. Voelen de benen alweer wat beter? Geniet nog even daar (of ben je alweer in ons koude kikkerlandje?).

    • Dank je.. Leuk om te horen.. Ik ben net thuis gekomen.. Is even wennen.. Ja, benen zijn alweer stukken beter. Ze verlangen alweer naar de volgende uitdaging. Dan wel op een andere manier. Dat is in ieder geval zeker..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *