Eindelijk.. de Midwinter Marathon van Apeldoorn

Het is 8 uur. Een kwartier geleden ging de wekker. Ik moet eruit maar dat lukt toch niet echt. Gisteren toch nog net ietsje te laat geworden.. en te gezellig. “Stel je niet zo an man..” gonst het door mijn hoofd als ik eruit spring. Achter de gordijnen is een prachtige rood roze zonsopgang. Dit kon wel eens een hele mooie dag worden..

Ik schuif de afwas van gisteren aan de kant en maak mijn dagelijkse portie gierstevlokken. Er komen misschien dagen dat ik de marathon ga lopen zonder gierstevlokken maar vandaag is niet zo’n dag. Ik denk lachend aan dat bord pasta wat ik hierna nog naar binnen ga schuiven.. Het standaard ochtend ritueel lijkt verder zo zinloos. Me douchen, deodorant.. tjonge man.. ik loop straks meer dan 40 km. Alsof het dan nog wat uit maakt. De eerste blije enthousiaste aanmoedigingen op facebook komen binnen. Vind ik leuk!

In mijn enthousiasme ben ik een uurtje te vroeg in de sporthal waar ik me ga omkleden. Maar ja, ik heb mijn hardloopkleren al aan, dus waar hebben we het over. Voor de goede orde doe ik interessant met mijn drinkbuidel. Ik trek de veters van mijn schoenen dan nog maar eens strak. En kijk wat rond om te zien wat er nog meer moet gebeuren. Aha natuurlijk.. Ik spelt mijn startnummer op mijn borst en klaar.. Mijn masseuse (www.tira.nl) verzorgt met veel liefde nog even mijn pols. En ik kom daar nog een langeafstandloopgroepmaatje tegen. Dit ontspannen uurtje is de kers op het voorbereidingstoetje.

Vanaf de sporthal rijdt een pendelbus naar de start. Daarvan maken we natuurlijk geen gebruik. Er moet immers in-gelopen worden. Alsof die 42 km nog niet voldoende is. We lopen dat stukkie helaas onder een grijs en boos wolkendek. De fantastische ochtend zon heeft zich uit te voeten gemaakt. Dat voorspelt niet veel goeds.

Bij de start is het een drukte van belang. Niet normaal meer hoeveel mensen er meelopen en komen kijken. Mijn eerste doel is om de pacer (= iemand die normaal gesproken een strak schema kan lopen en van balonnen houdt) van 4 uur te zoeken. Immers de strategie is dat ik de eerste 20km met die pacer meeloop. Daarna ga ik me los maken om te zorgen dat ik zeker onder de 4 uur ga finishen. Simpel en lijkt eigenlijk ook best wel heel gemakkelijk.

De witte ballon met daarop “4u M” verraadt haar. Ja, deze pacer is een vrouw, een ervaren marathonloopster, een ultraloopster.. Tijdens het prachtige stuk langs de asselse heidenvelden praat ik even met haar. Grappig.. Ze kent bijna elke marathonloper en loopster die we inhalen.. bij naam. Ze legt uit dat het een klein wereldje is. Ja, een gezellig en relaxt wereldje. Twee meter na de VP (=verzorgingspost) van de 20km wacht ik niet en loop door. Ze schreeuwt me na.. “Hey Berry.. Zorg ervoor dat ik je niet inhaal..” Ik zwaai en weg ben ik.

Dat stuk gaat totaan de naald helemaal naar beneden. Heerlijk is dat. Beetje ambitieus loop ik met een paar snelle 27,5km lopers mee. Maar ik word op mijn plek gezet door de uiteindelijke winnaar als hij me ingehaald. Dit begint een traditie te worden. Ik denk dan altijd dat ik wel een stukje kan meelopen. Kansloos.. Ik zeg het je.. Echt kansloos. Dus ik hou me bij wat Keniaanse aanmoedigingen. Die heb ik altijd paraat voor dit soort gelegenheden. Al weet ik nog niet wat “Hup!Hup!” in het keniaans is.

Ik neem de afslag voor het tweede kleinere rondje. Dit schijnt vooral mentaal een lastig punt te zijn omdat de finish eigenlijk al zichtbaar is. Nou.. ik zie geen finish. De inmiddels aangewakkerde striemende wind staat precies van voren. Daarbij begint het een klein beetje te regenen. Dus ogen dicht en hup hup.. naar die grote kerel die daarginds loopt.

De verzorging is prima geregeld. Bij de VP van 30km schreeuwen de tieners over thee, warme thee, energie drank en gewoon water. Ik neem de moeilijkste keuze door maar wat aan te nemen van de meest bereikbare. Het bananenmeisje maakt het helemaal bont. Geheel klantgericht en doorweekt rent ze een stukje mee. Haar schaal met bananenstukjes balancerend in haar handen ploegt ze door het gras. Dit zijn de ware helden. Ik graai in haar schaal en neem het ervan. Ik moet ook wel. Mijn handen zijn zo verkleumd dat ik de jelletjes niet meer kan openscheuren. En toch had ik beter geen bananen kunnen pakken.

Ik krijg me toch kramp, eerst in mijn buik en daarna lager. Dat is niet fijn. Het laatste wat ik wil is langs de kant mijn broek moeten laten zakken. De gedachte aan een paar witte billen eerder op het parcours maakt de situatie niet echt vrolijker en ik gruwel bij de gedachte aan de toch o zo dringende reden. WC papier is zelden aanwezig op zo’n semi geschikt plekje in het bos. Heb je nog mazzel dat je hier loopt en niet in Amsterdam of Rotterdam. Maar goed.. de kramp wordt er niet minder door. Een ongeluk komt nooit alleen. Ik voel dat het parcours weer klimt. Dat gaat gewoon niet samen met van die bij elkaar geknepen billen. Gelukkig heb elk nadeel zijn voordeel. Het is wel weer goed voor mijn bilspieren (voor zover noodzakelijk).

Het valt nog niet mee. Ik word nu ingehaald door diverse lopers, ook die ik al had ingehaald. Tja.. ik snap het wel maar leuk is anders. Straks komt mijn pacer me nog inhalen. Dat zal me niet gebeuren. Terug naar de techniek zou David (www.slimlopen.nl) zeggen. Mijn voeten en benen voelen nog wel ontspannen. Ik probeer wat meer mijn hielen te lichten en mijn kruin hoog te houden. Dat werkt. Heuvel af krijg ik weer wat snelheid en ook de kramp verdwijnt tot groot ongenoegen van de loper direct achter me. Nogmaals mijn excuses.

Nog een paar kilometers.. Ik voel het vertrouwen terug komen en de kracht. Ik wil naar de finish en snel ook. Het begint harder te regenen. Ik verlang naar het laatste stuk op de Loolaan. Ik verlang naar wat warmte en een stevige knuffel. Hopelijk staat er in de regen nog wat publiek. Ik kijk naar de naald en terug naar de loolaan en haal opgelucht adem. Voldoende mensen trotseren de regen, kou en wind om.. vooral de teruglopende 8km lopers binnen te halen. WTF.. ik pak de eindsprint aan om nog wat enthousiaste joelen te ontlokken.

Wat een mensenmassa bij de 8km. Een paar meiden wijken uit naar de marathon baan. Daar is het rustiger. Ik ontwijk ze met moeite. Ik hoorde trouwens later dat bij een van die 8km loopsters door de regen haar broek begon te schuimen. Waarschijnlijk heeft ze te veel zeep gebruikt met het wassen. Of zijn dit de extreme weersomstandigheden? Goed.. en door.. Ondanks de drukte pik ik er toch nog wel een aantal bekenden uit. Mijn kapster (ja, dat is alweer een tijdje geleden), mijn masseuse, een goede vriendin op de fiets en helemaal geweldig.. mijn ouders. Tja.. dan zet ik nog maar een keertje aan. Die fietsende vriendin kan me amper bijhouden.

Ik zie op de klok bij de finish een prima tijd.. 3:53 nogwat.. De vermoeidheid hakt er gelijk in. Blij met de warme thee, de energie drank, de medaille en meters warmtefolie loop ik naar de uitgang. Totaal doorweekt staan mijn ouders lachend me op te wachten. Beetje lullig maar het is een prachtig gezicht. Ook de fietsende vriendin komt nat en buitenadem naar me toe. Ik ben slechts moe, koud en neem de warme felicitaties gretig in ontvangst.

Mijn humeur is echter onverminderd helemaal ok. Mijn handen beginnen na een tijdje ook weer wat mee te doen. Nog een beetje nabibberend in regenponcho en warmte folie realiseer ik me dat je ook wel een beetje gek moet zijn om dit jezelf, je vrienden, het publiek en al die vrijwilligers aan te doen. Lachend kijk ik naar de medaille. Nummero dos…

Nog een stukje teruglopen naar de sporthal waar mijn mede loopgroepleden me warm onthalen. Gezellig.. zij hebben weinig geleden en gaan nog voor een biertje. Ik wil naar echter huis. Eerst snel wat eten en drinken, warme droge kleren aan en dan heel snel naar huis. Thuis kijk ik naar mijn kater die nog steeds op de bank ligt. Hij kijkt terug met zo’n blik van “jij bent gek..” Ik zeg “Heeey, rustig an!” maar moet hem gelijk geven.. In een volgende leven dan weet ik het wel.

3 thoughts on “Eindelijk.. de Midwinter Marathon van Apeldoorn

  1. Wow! Goed hoor… mooi verslag! Jaloers… doe het je niet na.
    Moet heerlijk gevoel zijn ja…je ouders aant eind van de rit!
    ‘Kga vanavond maar weer ’s ’n lekker rondje rennen…

      • Wat bedoel je? Dat het uiteindelijk gewoon je ene voet voor je andere zetten is… en dat dan heel vaak achter elkaar?!
        Ik kan dat wel 21,1km achter elkaar volhouden.
        En bedacht, en inmiddels ook uitgesproken, dat ik in 2014 (dat jaar word ik 40, wel mooie combi) de marathon van Rotterdan meeloop!!
        Fijn weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *